Maartse buien, een gestolen uurtje en lentekriebels in je tuin
Buiten is het weer typisch zo’n dag waarop de lucht duidelijk ook geen idee heeft wat ze wil.
Eerst zon.
Dan regen.
Dan wind.
Dan hagel.
Dan natte sneeuw.
En dan vijf minuten later weer zon alsof er niks gebeurd is.
Het is echt alsof maart iedere ochtend wakker wordt en denkt:
“Zullen we vandaag gewoon álle seizoenen in één dag doen?”
Maartse buien zijn wat dat betreft echt de dramaqueens van het jaar.
Je kijkt naar buiten en denkt:
oh heerlijk, zonnetje, lekker straks even wandelen.
Tien minuten later sta je in je winterjas met capuchon, half blind door de hagel, terwijl de wind besluit dat jouw kapsel persoonlijk beledigend is.
Ik moest er vanmiddag echt om lachen.
Maandag liep ik nog in mijn bloesje over de dijk alsof de lente officieel gearriveerd was.
Zacht zonnetje, Sam relaxed naast me, bijna het gevoel dat je denkt: zie je wel, we hebben de winter overleefd.
En nu?
Nu trek ik straks weer mijn winterjas aan, capuchon op, snowboots eronder, handen diep in mijn zakken, en ga ik met Sam de dijk op alsof we op poolexpeditie gaan.
Dat is toch typisch Nederland?
Op maandag denk je: zal ik de tuinkussens al buiten leggen?
Op zaterdag vraag je je af of je handschoenen nog in je jaszak zitten.
En alsof dat weer nog niet verwarrend genoeg is, hebben we vannacht ook nog het geniale plan van de mensheid:
de klok een uur vooruit.
Eerlijk, wie heeft ooit bedacht dat dit een goed idee was?
Dat betekent dus gewoon dat we morgen allemaal een uur eerder ons bed uit moeten, terwijl het ’s morgens ook nog eens langer donker blijft.
Dus je wekker gaat, je kijkt naar buiten en denkt:
waarom voelt dit als midden in de nacht en waarom werk ik vrijwillig mee aan deze onzin?
Maar goed… er zit ook iets gezelligs aan.
Want ineens merk je ’s avonds dat het langer licht blijft.
Dat je na het werk nog zin hebt om even de tuin in te gaan.
Een beetje rommelen.
Wat oude blaadjes weg.
Potten rechtzetten.
Misschien alvast dromen over bloemen, kruiden of een gezellig hoekje buiten met koffie.
Dat vind ik dus het eerste echte lenteteken.
Niet eens de temperatuur, want die liegt nog harder dan maart zelf.
Nee, het is die zin om weer iets te dóén.
Je huis.
Je tuin.
Je lijf.
Je hoofd.
Alsof alles langzaam uit die wintermodus kruipt.
En ja, misschien sta je dan morgen een uur eerder op met kleine oogjes en een innerlijke strijd met je wekker, maar ergens voel je ook:
de dagen worden langer, het licht komt terug, en de lente staat echt al met één voet in de deur🩷.
Ook al gooit maart er voor de zekerheid nog even een hagelbui tegenaan.
En eerlijk?
Juist dat chaotische, onvoorspelbare, dat half winter-half lentegevoel… ik hou ervan.
Het houdt je scherp.
En je garderobe ook. 🌷🌦️😂
Reactie plaatsen
Reacties