Lieve kleine ik

Lieve kleine ik

Daar sta je dan.

Vier jaar oud.
Een kwast in je hand, een pot gele verf erbij en waarschijnlijk totaal niet bezig met de vraag of het eigenlijk wel mooi genoeg wordt.

Je schildert gewoon.

En eerlijk gezegd vind ik dat nu al een behoorlijk goede levensles.

Ik kijk naar jou en het eerste wat ik denk is: ik ken jou.

Wat natuurlijk een nogal merkwaardige constatering is, want ik bén jou. 😂
Maar toch.

Ik herken die ogen.
Dat lachje.
Dat blonde haar.
Die nieuwsgierigheid.
En volgens mij ook al een klein beetje dat koppige van: ik weet zelf echt wel wat ik aan het doen ben.

En kijk ons nou eens.

Bijna een halve eeuw later hebben we gewoon weer bijna hetzelfde blonde koppie.
Daar hebben we blijkbaar een flinke omweg voor nodig gehad, maar vooruit. Sommige dingen moeten kennelijk eerst een rondje door het leven maken voordat ze weer thuiskomen.

Wat zou ik je veel willen vertellen.

Dat je heel vaak hard zult lachen.
Dat je soms veel te veel zult praten. Dat is trouwens niet meer overgegaan, dus maak je daar vooral geen zorgen over.

Dat je ontzettend veel van mensen kunt houden, maar misschien nog wel minstens zo veel van dieren. En dat dat zachte hart van jou soms lastig is, maar dat ik het voor geen goud zou willen ruilen.

Ik zou je vertellen dat je onderweg mensen gaat ontmoeten die een stukje met je meelopen. Sommige lang, sommige veel korter dan je had gedacht. Er komen mensen die je iets leren, mensen die je laten lachen en mensen van wie je achteraf vooral leert wat je niet meer wilt.

Ook handig.😉

Je gaat fouten maken.

Best veel zelfs.

Geen paniek, dat blijken volwassenen namelijk ook gewoon te doen. Ze hebben alleen grotere handtassen, agenda's en rekeningen, waardoor het professioneler oogt.

Je zult soms twijfelen aan jezelf terwijl je achteraf gezien allang wist wat je voelde.

Dus daar heb ik wel één tip voor je: dat stemmetje van binnen? Luister daar iets vaker naar. Dat kleine ding heeft namelijk irritant vaak gelijk.

Maar ik wil je vooral niet vertellen wat je allemaal anders moet doen.

Want als ik iets geleerd heb, is het dit:

Alles wat jij onderweg meemaakt, mooi, raar, verdrietig, hilarisch, ingewikkeld en totaal onverwacht, bouwt mee aan de vrouw die hier nu naast je zit.

En weet je wat ik daar zo bijzonder aan vind?

Jij bent er nog steeds.

Dat meisje met die kwast is nooit verdwenen.

Ze maakt nog steeds dingen.
Ze bedenkt nog steeds van alles.
Ze ziet nog steeds mogelijkheden waar een ander misschien gewoon een lege muur ziet.
Ze houdt nog steeds van kleur, van schoonheid, van dieren, van creëren en van een beetje haar eigen plan trekken.

Alleen heeft ze inmiddels iets meer levenservaring.

En betere make-up.🤡

Hoewel ik eerlijk gezegd vermoed dat jij met dat potje gele verf ook prima raad zou weten. 😂

Als ik werkelijk even naast je kon zitten, zou ik je waarschijnlijk niet eens een heel wijze toespraak geven.

Ik zou gewoon naar je kijken.

Naar dat blonde koppie.
Die kleine handjes om die kwast.
Dat tevreden gezicht.

En dan zou ik zeggen:

Blijf maar lekker jij.

Je hoeft nog helemaal niets te worden.

Je bent al begonnen.

En geloof me kleine meid, we komen uiteindelijk op een heel bijzondere plek terecht.

Niet omdat alles perfect gaat.

Maar omdat we iedere keer weer iets nieuws bedenken, opnieuw beginnen, lachen, struikelen, opstaan en af en toe gewoon besluiten:

Weet je wat? We kleuren gewoon buiten de lijntjes. Dat past toch beter bij ons.💛

Liefs,

jij, maar dan 46 jaar later

P.S. En als jij nu naar me kijkt en denkt: wat praat die mevrouw veel… mag ik weer schilderen?

Ja hoor.

Sommige dingen veranderen gelukkig nooit. 🎨✨