Soms heb je van die plekken waar je één keer diep ademhaalt en meteen voelt: hier moet ik vaker zijn.
Voor mij en Sam zijn dat de Zeeuwse stranden.
En zo begonnen we – bijna vanzelf – aan onze eigen kleine tour langs de kust van Zeeland.
🌊 Voorjaarslucht, Zeezout & Nieuwe Energie
Sam en ik zijn begonnen aan onze kleine tour langs de Zeeuwse stranden
Afgelopen jaren maakten Sam en ik vaak onze rondjes langs de Zeeuwse dijken, langs de Westerschelde en de Oosterschelde. Plekken waar de wind je hoofd leeg waait en waar het water altijd in beweging is.
Maar dit keer werden we een andere kant op getrokken. Richting de Noordzee en de Zeeuwse stranden.
En wie daar eenmaal staat, begrijpt waarom. Die stranden zijn zo wijd, zo groots en zo open dat je bijna vanzelf dieper gaat ademhalen.
Soms voel je het gewoon: de winter is voorbij. Niet alleen buiten, maar ook in jezelf.
De lucht wordt zachter, de zon krijgt weer kracht en ineens lonkt de zee. Dat gevoel had ik de afgelopen weken heel sterk. Dus Sam en ik hebben een nieuwe traditie bedacht: onze eigen kleine wekelijkse tour langs de Zeeuwse stranden.
Onze eerste avonturen brachten ons naar Vrouwenpolder en Zoutelande, op het prachtige eiland Walcheren.
En wie daar ooit geweest is, weet: zodra je de duinen overkomt en de zee ziet liggen, gebeurt er iets met je.
Alsof je longen ineens twee keer zo groot worden en je hart drie keer zo licht.
Sam rent alsof hij de zee persoonlijk wil begroeten. En ik sta daar met mijn gezicht in de wind. Zeezout in de lucht, het geluid van de golven en dat eindeloze gevoel van ruimte.
🌬️De zee maakt alles lichter
De zee heeft iets bijzonders.
Ze haalt gedachten uit je hoofd en zet ze in perspectief. Je loopt, je kijkt, je ademt… en ineens voelt alles simpeler.
Misschien komt het door de wind.
Misschien door het ritme van de golven.
Of misschien omdat de zee je herinnert aan iets wat we allemaal een beetje vergeten: hoe goed het voelt om gewoon buiten te zijn.
🐾 Sam, koning van het strand
Voor Sam is het strand natuurlijk één groot avontuur.
De Zeeuwse stranden betekenen voor hem:
- rennen over het natte zand
- kuilen graven alsof hij een archeologische ontdekking verwacht
- achter zijn bal aan de zee in rennen
- sporen van vogels volgen
- snuffelen in de zeewind
En af en toe een sprint trekken alsof hij de horizon wil inhalen.
Sam heeft trouwens ook zijn eigen strandregels.
Regel één: de zee moet altijd persoonlijk begroet worden.
Dus zodra we het strand oplopen, sprint hij richting water alsof hij een oude vriend tegenkomt.
Regel twee: elke stok is een unieke vondst.
Het maakt niet uit dat er nog twintig liggen — déze stok is blijkbaar bijzonder en moet absoluut mee.
En regel drie: een strandwandeling is pas compleet als je zand op plekken hebt waar je het niet verwachtte.
Bij mij in mijn schoenen, bij Sam in zijn vacht en meestal ook een beetje in de auto.
Halverwege de wandeling kijkt hij me dan soms even aan met zo’n blik van:
“Zie je wel? Ik zei toch dat dit een goed idee was.”
Na zo’n dag aan zee slapen we allebei als roosjes.
⛰️ De duinen van Zoutelande
Bij Zoutelande ontdekten we iets wat ik bijna vergeten was: hoe immens hoog die duinen daar zijn.
We beklommen ze alsof we de Mount Everest van Walcheren aan het bedwingen waren. Sam natuurlijk voorop, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Halverwege voelde ik mijn bilspieren al branden en dacht ik: wie heeft dit bedacht?
Maar als je dan eenmaal boven staat…
Dan zie je de Noordzee in al haar grootsheid voor je liggen.
Je kijkt uit over het water en je gedachten gaan automatisch met je aan de haal. Over wat daar allemaal leeft. Over hoe die zee verbonden is met alle andere zeeën van de wereld.
En heel even vergeet je alles om je heen.
🎣 Het visseizoen in mij
Er zit ook iets anders in deze tijd van het jaar.
Ik noem het altijd een beetje gekscherend mijn visseizoen.
Als Vissenmens word ik elk voorjaar weer naar het water getrokken. Naar zee, naar dijken, naar plekken waar je de horizon kunt zien.
In de winter kom ik daar ook graag, maar dan is het vooral om mijn hoofd leeg te laten waaien in de wind.
Water maakt mijn hoofd leeg en mijn hart rustig.
Misschien herken je dat wel: dat bepaalde plekken je energie gewoon weer resetten.
🌿 Kleine veranderingen, groot verschil
De afgelopen tijd heb ik ook een paar kleine veranderingen gemaakt in mijn dagelijkse ritme.
Ik ben weer lekker kilometers aan het maken met Sam.
’s Avonds wandelen we vaak en overdag pakken we, als we vrij zijn, de korte stukjes lekker mee langs de dijken hier in de buurt.
Ik ben ook weer begonnen met spinning bij CycleMasters, en daar doe ik nu ook krachttraining bij.
De eerste keer dat ik weer op mijn spinningbike zat voelde ik me een beetje als Bridget Jones — mijn favoriet.
Toen de les klaar was viel ik er bijna vanaf, omdat mijn conditie zo dramatisch was geworden.
Maar het mooie is: na twee weken bewegen merk en voel ik nu al verschil.
Zelfs mijn gewone Opoe-fiets is na jaren weer gemaakt, waardoor ik weer boodschappen op de fiets kan doen.
En misschien is er ook gewoon iets veranderd sinds mijn 50ste verjaardag.
Je hoort mensen dat wel eens zeggen: dat er op een bepaald moment ineens een knop omgaat. Een soort reset-button.
Ik eet gezonder, ik beweeg meer, en er staat al sinds mijn verjaardag ’s avonds geen wijntje meer op tafel, maar gewoon een flesje water.
En eerlijk? Dat voelt verrassend goed.
Misschien is dat ook wel wat mensen zien als ze me de laatste tijd tegenkomen. Dat ik gewoon ontzettend aan het genieten ben en mezelf weer een beetje heb teruggevonden.
Ik heb zelfs de kleur van mijn haar veranderd.
Een kleur die helemaal past bij dit seizoen en bij hoe ik me voel.
Een beetje vurig, levendig en vol energie.
☀️ Op naar meer Zeeuwse stranden
Sam en ik hebben dus nog heel veel mooie momenten voor de boeg.
En nieuwe ontdekkingen.
De Zeeuwse stranden hebben we pas net weer ontdekt, dus er liggen nog genoeg avonturen voor ons te wachten.
Dus grote kans dat je hier binnenkort weer een nieuw strandverhaal leest.
Tot die tijd wens ik je iets heel simpels toe:
een beetje zon op je gezicht,
een frisse wind door je hoofd,
en af en toe het geluid van de zee.
En wie weet… misschien sta jij binnenkort ook ergens boven op een duin, kijkend naar de horizon, en denk je precies hetzelfde als wij:
Dit is zo’n plek waar je altijd weer naar terug wilt.
Liefs,
Patricia🌸
Reactie plaatsen
Reacties