12 augustus: de dag waarop de hemel dacht… doe maar alles tegelijk ✨🌞☄️
Sommige dagen zijn gewoon maandag.
En sommige dagen kijkt het universum blijkbaar naar zijn agenda en denkt: weet je wat? We gooien gewoon alles op één dag.
Woensdag 12 augustus 2026.
Want morgen is er nogal wat gaande boven onze hoofden.
In de vroege ochtend krijgen we eerst een heuse planetenparade. Zes planeten — Jupiter, Mercurius, Mars, Uranus, Saturnus en Neptunus — staan verspreid langs dezelfde strook van de hemel. Niet letterlijk keurig in één rijtje alsof ze wachten bij de kassa van de Albert Heijn, maar astronomisch gezien wel bijzonder genoeg om even voor naar boven te kijken.
Daarna doet de maan ’s avonds ook nog even een kunstje.
Een bijna totale zonsverduistering.
Vanuit Nederland wordt de zon voor ongeveer 90 procent bedekt. De verduistering begint rond kwart over zeven ’s avonds en bereikt rond 20.10/20.11 uur haar maximum. De vorige keer dat vanuit Nederland zo’n groot gedeelte van de zon verdween, was in 1999. En voor een vergelijkbaar spektakel moeten we daarna weer wachten tot 2081 of 2090.
Nou.
Ik weet niet hoe jullie agenda eruitziet, maar die van mij is in 2081 nog niet helemaal rond.🤣
Dus ik denk dat ik morgen maar gewoon even kijk.
Wel met een echte eclipsbril, trouwens. Niet door een zonnebril, niet door twee zonnebrillen over elkaar en ook niet met de gedachte: “Ach, heel even kan toch wel.” Nee. Je ogen krijg je maar één keer meegeleverd, dus daar doen we niet stoer mee. 😎
En alsof zes planeten en een zonsverduistering nog niet genoeg zijn, kunnen we daarna in de nacht ook nog omhoog kijken voor de Perseïden. Die beroemde meteorenzwerm bereikt in de nacht van 12 op 13 augustus zijn piek, en dit jaar is de maan ons daarbij bijzonder goed gezind.
Kortom:
’s morgens planeten.
’s avonds de zon kwijt.
’s nachts vallende sterren.
Het universum heeft duidelijk geen klantenstop. 😂
En misschien is het toeval, misschien ook niet, maar ik merk de laatste dagen dat ik zelf ook weer wat meer naar mijn spirituele kant toe trek.
Mijn kaartjes beginnen weer te lonken.
Je kent dat misschien wel. Dat je ergens een tijdje wat minder mee bezig bent en dat het ineens weer begint te kriebelen. Niet omdat het moet. Niet omdat je er iets van moet maken. Maar gewoon omdat iets in jou zegt:
hé… zullen we weer eens?
En daar heb ik zin in.
Dus grote kans dat mijn kaarten morgen ook weer even uit hun doosje mogen en dat ik misschien weer eens een filmpje maak voor mijn TikTok-volgers.
Want als er één dag geschikt is om even stil te staan bij wat je voelt, waar je naartoe wilt en wat er misschien in beweging aan het komen is, dan lijkt 12 augustus me daar een prachtige dag voor.
En geloof je helemaal nergens in?
Ook prima.
Dan heb je alsnog zes planeten, een bijna totale zonsverduistering en vallende sterren.
Ook niet verkeerd voor een woensdag. 😜
Ondertussen beneden op aarde…
…is augustus zelf ook behoorlijk aanwezig.
De zomer staat voluit aan.
Deze week tikken we hier zelfs weer de 36 graden aan.
Standje: airfryer.🔥
En hoewel ik echt geniet van deze zomer, doe ik dat tegenwoordig wel een beetje op mijn eigen manier.
Rustig.
Lange weekenden.
Op tijd mijn deuren dicht als buiten de mussen spontaan sous-vide beginnen te garen.
Geen schuldgevoel omdat ik bij 36 graden niet enthousiast een sportschool binnenhuppel om daar nóg warmer te worden.
Die sportschool loopt niet weg.
Die zie ik wel weer wanneer de buitentemperatuur zich opnieuw normaal leert gedragen. 😂
Ik merk sowieso dat ik steeds meer mijn eigen ritme aan het bouwen ben.
Ook in mijn salon.
Het loopt heerlijk. Zó heerlijk zelfs dat ik op dit moment een klantenstop heb.
En ondertussen probeer ik niet per se méér te doen, maar het vooral fijner te maken.
Meer comfort.
Meer rust.
Meer aandacht.
De nieuwe stoelen zijn ontzettend goed ontvangen, klanten kunnen tijdens hun behandeling genieten van een heerlijke geautomatiseerde voetmassage en ik ben steeds kleine extraatjes aan het toevoegen waardoor een kappersbezoek steeds meer voelt als even een momentje voor jezelf.
Vorige week zei iemand tegen me:
“Het wordt hier steeds meer zen.”
En daar werd ik dus oprecht blij van.
Want dat is precies wat ik wil.
Geen lopende-band-gevoel.
Geen haastfabriek.
Gewoon binnenkomen, zitten, ontspannen en mooi weer naar buiten.
En het grappige is: sinds de salon rustiger voelt, werk ik zelf ook rustiger.
Dat is misschien nog wel het mooiste.
Zelfs mijn planten hebben het begrepen 🌿
Mijn bananenplant gaat momenteel compleet los.
Ik weet niet welke spirituele download díé heeft ontvangen, maar blijkbaar heeft hij besloten dat hij eigenaar wordt van het pand.
Hij floreert als een malle.
Eigenlijk doen al mijn planten het fantastisch.
Alles groeit.
Alles staat lekker.
Alles lijkt deze zomer te zeggen:
meer blaadjes. Meer groen. Meer leven.
Behalve Sam.
Sam heeft een iets andere mening over augustus.
😂
Voor wie hem niet kent: Sam is mijn Cane Corso.
Een Italiaan dus.
Alleen vermoed ik inmiddels dat zijn Italiaanse genen vooral afkomstig zijn uit het gedeelte pizza en wat minder uit het gedeelte mediterraan klimaat.
Want 30-plus graden?
Nee hoor.
Daar heeft meneer niet om gevraagd.
Sam wil tegels.
Schaduw.
Koelte.
En waarschijnlijk oktober.
Hij kijkt momenteel regelmatig alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor de stand van de zon.
Dus waar mijn bananenplant denkt: YESSS, tropen!
denkt Sam:
dit land is naar de klote.😂😂😂
Er hangt iets in de lucht
En misschien is dát eigenlijk wel het gevoel dat het beste bij deze zomer past.
Er gebeurt van alles.
Sommige dingen zichtbaar.
Andere dingen nog lekker achter de schermen.
Ik ben met allerlei ideeën bezig. Ik leer nieuwe dingen, denk na over de toekomst en merk dat ik steeds minder behoefte heb om alles meteen hardop te vertellen.
Sommige plannen mogen eerst wortels krijgen voordat iedereen eraan gaat trekken.🌱
En dat voelt eigenlijk heerlijk.
Geen haast.
Geen grootse aankondigingen.
Gewoon bouwen.
Voelen.
Leren.
Kijken wat klopt.
En ondertussen genieten van waar ik nu ben.
Dus morgenavond?
Zoek een plek met vrij uitzicht richting het westen, pak je eclipsbril erbij en kijk eens omhoog.
En als het later donker wordt, kijk dan nóg een keer.
Misschien zie je een Perseïde door de hemel schieten.
Misschien pak je daarna ook je kaarten.
Misschien doe je helemaal niets en zit je gewoon met een kop koffie of thee naar boven te kijken.
Allemaal goed.
Maar vergeet heel even niet hoe bijzonder het eigenlijk is dat we hier rondlopen op een klein bolletje in een gigantisch heelal terwijl boven ons planeten bewegen, de maan voor de zon schuift en stukjes kosmisch stof als lichtstrepen door onze atmosfeer schieten.
En wij?
Wij maken ons ondertussen druk omdat de bananenplant alweer een nieuw blad heeft en de hond vindt dat het te warm is.
Eigenlijk is het leven toch heerlijk absurd. 😂✨
Fijne 12 augustus.
Kijk omhoog.
En misschien… heel even… ook naar binnen. 🌙✨
Patricia🌸
Reactie plaatsen
Reacties