🌧️ Regen, blonde haren en een maan die weer groeit
Het is dinsdagmorgen.
Ik lig nog heerlijk in bed met een kop koffie naast me, het raam wagenwijd open en buiten regent het.
En ik geniet.
Echt.
Twintig graden. Frisse lucht door mijn slaapkamer. Het geluid van regen buiten. Geen tropische dertig graden, geen lucht die stilstaat en vooral geen ventilator die op standje straalmotor door het huis staat te blazen alsof ieder moment mijn dekbed kan opstijgen richting België.
Heerlijk. 😍
En terwijl ik hier lig, ben ik ondertussen mijn nieuwe werkweek aan het plannen.
Een volle werkweek ook.
Hartstikke vol zelfs.
En ik dacht vanmorgen ineens: hoe goed wil je het eigenlijk hebben?
Ik lig lekker in mijn eigen bed, koffie erbij, frisse lucht naar binnen, regen buiten, mijn bedrijf loopt goed, mijn agenda zit vol en ik heb zin in wat er allemaal komen gaat.
Dat is toch voorspoed?
Niet per se champagne op een jacht in Monaco.
Gewoon dit.
Een regenachtige dinsdagochtend waarop je denkt:
Verdorie… ik heb het hartstikke goed.
🌧️ Misschien ben ik gewoon klaar met tropische toestanden
Misschien is het de leeftijd.
Misschien is het de aankomende overgang.
Misschien is het gewoon die bijzondere transitie waarbij je lichaam af en toe zelf besluit:
“Weet je wat? Ik zet de verwarming alvast op standje Sahara.”
En dan hoeft de buitenwereld daar van mij echt geen 38 graden meer bovenop te gooien.
Dank u vriendelijk. Ik heb al een ingebouwde tropische installatie. 😂
En laat één ding duidelijk zijn: ik ben wel degelijk een zonaanbidder.
Ik hou van zon.
Ik hou van buiten zitten.
Zonnebril op, lekker drankje erbij, blote benen, heerlijk.
Maar boven de 35 graden houdt onze relatie op.
Dan moet de zon gewoon even leren grenzen respecteren.
25 graden? Kom maar door.
28? Gezellig.
30? Vooruit dan.
35? Nu wordt het persoonlijk.
38? Dan verander ik langzaam in een vaatdoek en bestaat mijn dag voornamelijk uit zoeken naar plekken waar nog ergens een zuchtje tocht vandaan komt.
Dus nee. Mocht ik ooit nog besluiten te emigreren, dan wordt het geen villa onder de Spaanse zon.
Doe mij maar Lapland. Of IJsland. Houten huisje. Groot raam. Sneeuw buiten. Houtkachel binnen. Dikke sokken. Sam erbij. Misschien een rendier dat af en toe door de tuin wandelt alsof hij er huur betaalt.
Ik zie mogelijkheden. 😂❄️
🌙 De maan groeit weer met ons mee
En boven al die regenwolken gebeurt ondertussen ook weer iets moois.
Na het hemelse spektakel van vorige week — en daar laat ik het deze keer even bij, want anders kunnen we inmiddels beter een abonnement nemen op het planetarium — is de maan weer voorzichtig aan het groeien.
We zitten vandaag nog in de wassende sikkelfase. De nieuwe maan was op 12 augustus, het eerste kwartier volgt in Nederland vroeg op 20 augustus en op 28 augustus staat de maan alweer helemaal vol.
Astrologisch is de maan gisteravond Schorpioen binnengegaan en blijft ze daar tot de ochtend van 20 augustus.
En Schorpioen is wel een interessante.
In de astrologische symboliek is Schorpioen een vast waterteken. Water gaat over gevoel, intuïtie en wat er onder de oppervlakte leeft. Schorpioen doet dat alleen niet bepaald met een gezellig schepnetje.
Nee.
Schorpioen gaat meteen met duikflessen naar de bodem.
“Leuk hoor, hoe gaat het met je? Maar hoe gaat het ÉCHT met je?”🧐
Het teken wordt geassocieerd met diepgang, transformatie, loslaten, waarheid, sterke intuïtie en emoties die je misschien een tijdje netjes onder het vloerkleed had geschoven. De astrologische duiding van een Maan in Schorpioen draait dan ook vaak om behoefte aan diepere gevoelens en betekenisvoller emotioneel contact.
Dus mocht je vandaag iets meer naar binnen gekeerd zijn…
Ineens ergens heel duidelijk over zijn…
Een kast willen leegruimen…
Een relatie, gewoonte, overtuiging of ander oud ding aankijken en denken:
“Waarom heb ik jou eigenlijk nog?”
Dan kunnen we voor de gezelligheid Schorpioen de schuld geven. 😂
Of misschien is het gewoon dinsdag.
Kan ook.
Maar ik vind die wassende maan wel mooi passen bij deze periode.
Niet meteen alles.
Gewoon iedere dag een stukje meer licht.
Iets opbouwen.
Iets laten groeien.
Nieuwe plannen.
Nieuwe energie.
Langzaam richting vol.
👱♀️ En blijkbaar groei ik zelf ook weer richting blond
Want ja…
ik ben weer blond.
En dat voelt verrassend vertrouwd.
Eigenlijk misschien helemaal niet zo verrassend als ik erover nadenk.
Ik ben namelijk als baby geboren met lange pikzwarte haren.
Ja echt.
Volgens mijn moeder viel die hele zwarte coupe na ongeveer drie maanden uit en veranderde ik vervolgens in een soort biljartbal.
Kaal.
Helemaal kaal. 😂
En daarna kwamen er ineens spierwitte haren terug.
Van pikzwart naar kaal naar bijna witblond.
Ik begon mijn leven blijkbaar al met verschillende looks.
De kapper zat er kennelijk vroeg in.
Daarna werd mijn haar door de jaren heen steeds wat donkerder blond, maar ik ben eigenlijk tot ergens rond mijn vierentwintigste blond gebleven.
En ik kan mijn blonde permanentje van begin jaren 90 nog zó voor me zien.
Blonde krullen.
En natuurlijk…
een kuif.
Want dat was hip.
En niet een voorzichtig kuifje hè.
Als je in die tijd permanent had en een kuif droeg, moest die kuif ook gewoon aanwezig zijn.
Die kwam vijf minuten eerder een kamer binnen dan jijzelf.😂
Maar misschien is dat ook waarom het blonde haar nu zo vertrouwd voelt.
Ik kijk in de spiegel en zie niet ineens iemand anders.
Het heeft juist iets van:
O ja… daar ben je weer.
Een stukje van vroeger, maar dan meegenomen naar wie ik nu ben.
Niet terug naar toen.
Gewoon verder.
Met een beetje blond van toen en een heleboel vrouw van nu.
En ze zeggen natuurlijk altijd:
Blondes have more fun.
Dat gaan we dus onderzoeken.
Puur wetenschappelijk.
Ik offer me wel op. 😇
✂️ Ondertussen staat ’t Scherke alweer te trappelen
Want lang in bed blijven liggen kan vandaag natuurlijk niet.
De werkweek komt eraan en mijn agenda zit hartstikke vol.
En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Vandaag ga ik alles weer voorbereiden.
Salon netjes.
Handdoeken klaar.
Voorraad checken.
Producten aanvullen.
Agenda nalopen.
Even in mijn hoofd langs alle klanten: wie gaan we knippen, wie kleuren, waar waren we vorige keer gebleven, wat hebben we afgesproken?
En dan begint het circus weer.
Maar wel mijn circus.
En eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk.
Want een volle agenda is niet alleen: jeetje, wat druk.
Een volle agenda betekent ook:
mijn bedrijf loopt.
Mensen komen terug.
Mensen vertrouwen me.
Mensen willen graag een plekje.
En zelfs na al die jaren vind ik dat helemaal niet vanzelfsprekend.
Je kunt de mooiste salon hebben, prachtige producten inkopen en honderd nieuwe behandelingen verzinnen…
maar uiteindelijk onthouden mensen vooral hoe ze zich bij je voelen.
En misschien is dat wel het allerbeste visitekaartje dat er bestaat.
🔨 En ik ben nog niet eens begonnen of mijn hoofd zit alweer in het weekend
Want ondertussen verheug ik me ook alweer op het weekend.
Dan ga ik beginnen met klussen.
En dat klinkt bij mij altijd heel bescheiden.
“Ik doe zaterdag alleen even dit ene dingetje.”
Dat is meestal het moment waarop iedereen in mijn omgeving zich mentaal moet voorbereiden.🤣
Want twee uur later is er een kast verplaatst.
Drie uur later heb ik nog vier nieuwe ideeën.
Vier uur later ligt er een rolmaat ergens waar niemand hem meer terug kan vinden.
En tegen de avond klinkt waarschijnlijk ergens: “Pap…?”😂😂😂
Maar met dit weer krijg ik daar dus weer zin in.
Raam open.
Muziekje aan.
Koffie.
Beetje opruimen.
Beetje schuiven.
Iets verven.
Iets mooier maken.
Eindelijk weer dingen aanpakken waar ik tijdens die hitte alleen maar naar keek met de gedachte: Jij blijft voorlopig lekker waar je bent.
Maar bij twintig graden? WAAR IS DE BOORMACHINE?
☕ Misschien is dit gewoon rijkdom
Ik denk dat we rijkdom soms veel te ingewikkeld maken.
Alsof het altijd groter moet.
Meer geld.
Een groter huis.
Een exotische bestemming.
Een leven dat er van buiten spectaculair uitziet.
Terwijl ik hier vanmorgen lig…
Koffie naast me.
Raam wagenwijd open.
Regen buiten.
Sam in de buurt.
Mijn blonde haar waar ik zo blij van word.
Een bedrijf dat lekker draait.
Een volle werkweek voor me.
Plannen voor mijn huis.
Plannen voor het weekend.
En ergens achter die grijze wolken een jonge maan die iedere dag weer iets voller wordt.
En dan denk ik: Wat een voorspoed.
Niet omdat mijn leven perfect is.
Maar omdat het steeds meer voelt als mijn leven.
Zoals ik het graag wil.
En misschien is dát uiteindelijk het allerfijnste aan ouder worden.
Dat je steeds minder bezig bent met waar je volgens anderen gelukkig van zou moeten worden…
en steeds beter weet waarvan jij het daadwerkelijk wordt.
In mijn geval blijkbaar:
regen.
Twintig graden.
Koffie.
Een volle agenda.
Een boormachine.
Blonde haren.
En vooruit… misschien ooit een houten huisje in Lapland.
Met Sam voor het raam.
Sneeuw tot aan zijn buik.
En ik die na een week waarschijnlijk ineens tegen hem zeg:
“Weet je wat, Sam? Hier ontbreekt eigenlijk maar één ding…”
Een bord aan de gevel:
KAPSALON ’t SCHERKE — LAPLAND
Patricia🌸
Reactie plaatsen
Reacties