🌕 Zondag, 60 jaar liefde & een puntzak friet

Het is zondag.

En waar de meeste mensen op zondag misschien lekker uitslapen, uitgebreid ontbijten of besluiten dat ze vandaag helemaal niets hoeven, stond ik vanmorgen gewoon te werken.

Op zondag.

Voor het eerst in járen. 😂

Maar dit was dan ook niet zomaar een zondagse afspraak.

De klant voor wie ik vanmorgen open ben gegaan, is inmiddels al 18 jaar klant bij mij. En zij is vandaag maar liefst 60 jaar getrouwd. Zestig jaar! 💛

Dat vind ik toch wel iets heel bijzonders.

Zestig jaar naast dezelfde persoon wakker worden. Zestig jaar samen eten, lachen, mopperen, boodschappen doen. Waarschijnlijk minstens 14.000 keer vragen: “Wat eten we vanavond?” en elkaar toch steeds weer terugvinden.

Een unicum bijna, in deze tijd.

Ik kan alvast verklappen: ik ga die zestig jaar huwelijk niet meer halen. 😂

Ik ben in 2000 getrouwd, dus als ik gewoon netjes was blijven zitten waar ik zat, zou ik inmiddels 26 jaar getrouwd zijn geweest.

Maar ja…

Daarvoor had ik simpelweg moeten blijven en iets minder enthousiast moeten zijn met mijn leven opnieuw indelen. 😂

Aan de andere kant: over een jaar of twee kan ik mijn 25-jarige scheiding vieren.

Een zilveren bruiloft gaat hem dus niet meer worden…

maar een zilveren scheiding lijkt me minstens zo’n goede reden voor een feestje. 🥂😂

Je moet toch wat als je anders al die jubilea misloopt.

Wij zijn volgens mij ook een beetje de generatie geworden waarin uit elkaar gaan veel normaler is geworden. Niet per se omdat mensen minder kunnen liefhebben, maar misschien omdat we anders naar het leven zijn gaan kijken.

Mensen blijven niet meer automatisch hun hele leven bij elkaar omdat het nu eenmaal zo hoort.

Of dat altijd beter is?

Geen idee.

Maar juist daarom vind ik 60 jaar samen zo indrukwekkend.

En dus vond ik dat mevrouw vanmorgen gewoon keurig gewassen en geföhnd aan haar huwelijksdag moest beginnen. Ze was deze week al geweest voor haar kleur- en knipbeurt, maar kom op…

60 jaar getrouwd en dan met een ingezakt kapsel op de foto? Niet onder mijn toezicht. 

En daar ging mijn vrije zondagochtend.

Maar eerlijk?

Voor zoiets doe ik dat met heel veel liefde. 💛

En ondertussen heeft de hemel er de afgelopen dagen zelf ook een complete voorstelling van gemaakt.

We hadden een volle maan met een gedeeltelijke maansverduistering, astrologisch in het teken Vissen. 🌕♓

En Vissen hoort bij gevoel, intuïtie, dromen, zachtheid, herinneringen en alles wat zich niet altijd netjes in een Excel-sheet laat vangen.

Oftewel: precies het tegenovergestelde van: “Niet zeuren. Gewoon doorgaan.” 😂

Het is zo'n energie waarbij je ineens weer over dingen nadenkt waarvan je dacht dat je ze allang ergens achterin een kast had opgeborgen.

Wat wil ik eigenlijk nog?

Waar word ik blij van?

Wat mag weg?

Waar wil ik méér van?

En misschien is dat nog niet eens zo verkeerd.

Soms heb je niet nóg een plan nodig, maar gewoon even ruimte om te voelen welke kant je op wilt.

Na het werken ben ik samen met mijn moeder nog even naar een rommelmarkt geweest.

Ik vind dat altijd heerlijk.

Een beetje struinen tussen spullen waarvan je regelmatig denkt: “Wie heeft dit ooit gekocht?”

Om vijf minuten later zelf met iets onder je arm te lopen waarvan iemand anders waarschijnlijk precies hetzelfde denkt. 😂

Ik heb daar wat plantjes gekocht voor het goede doel, voor de dierenopvang in Nispen. 🌿🐾

En kijk… dan heb ik natuurlijk meteen een waterdichte reden om planten te kopen.

“Nee hoor, ik heb helemaal geen plant nodig. Het is voor het goede doel.”

Dat die plant vervolgens gewoon gezellig bij mij thuis staat, is slechts een bijkomstigheid. 😇

En omdat goede daden energie kosten, moest daar vanzelfsprekend een puntzak friet tegenover staan.

Balans hè.

Spiritualiteit.

Dieren redden.

Planten kopen.

En friet. 🍟

Ik denk dat ik mijn chakra's vandaag uitstekend heb onderhouden. 

Het weer weet ondertussen ook totaal niet wat het wil.

Het ene moment komt de regen horizontaal voorbij alsof november alvast even komt proefwerken, en vijf minuten later breekt de zon door en is het ineens weer gewoon warm.

Jas aan.

Jas uit.

Deur dicht.

Deur open.

Was binnenhalen.

Was weer buiten.

Nederland eind augustus in één alinea. 😂

Je voelt wel dat de zomer langzaam begint op te schuiven.

De lucht verandert.

De avonden worden anders.

De eerste herfstachtige buien zijn er alweer.

Maar zodra de zon verschijnt, zegt augustus nog even:

“Ho ho… ik ben nog niet klaar.” ☀️🍂

En eigenlijk vind ik die overgang prachtig.

De uitbundigheid van de zomer wordt langzaam wat zachter. Binnenkort komen de kaarsjes weer op tafel, de dekentjes op de bank, warme geuren in huis en krijgen we allemaal collectief zin om soep te maken terwijl het buiten nog 22 graden is.

En zo werd het dus eigenlijk een heel gewone én een heel bijzondere zondag.

Een kapsel voor een bruid die na 60 jaar huwelijk opnieuw een feestdag vierde.

Andere klanten, leuke mensen die op deze zondagochtend óók gezellig hun haren wilden laten doen en lekker koffie wilden drinken met een leuk kletspraatje.

Een volle maan die nog een beetje na lijkt te fluisteren.

Een rommelmarkt met m'n moedertje.

Een paar plantjes waarmee de dierenopvang wordt geholpen.

Een puntzak friet.

Regen.

Zon.

En terwijl er buiten alweer zo'n dikke donkere wolk voorbij trekt, denk ik: Laat het maar lekker regenen.

Ik heb plantjes.

Ik heb koffie.

Ik heb netflix.

En morgen is het gewoon weer maandag.

Mijn heerlijke vrije maandag. 💛

Fijne zondag allemaal.

Geniet van de zon als hij schijnt, dans desnoods door de bui als hij valt en als je vandaag ergens friet kunt krijgen…

neem die friet. 🍟

Het leven is tenslotte al serieus genoeg. 💛